Rozdział 6: "Oko w oko"

"Widzę cię wyraźnie
Widzę twoją twarz
Widzę twoje myśli,
Każdą z twoich wad.
Już się nie ukryjesz
Nie uciekniesz w cień,
Widzę cię wyraźnie,
Nie zapomnisz mnie."

      Rzuciłam kątem oka na Willow, która żuła gumę. Co chwilę pstrykała palcami w powtarzającym się rytmie. Było to bardzo denerwujące, ale tak radziła sobie ze stresem i nadmiarem emocji. Chwilę wcześniej ukradłyśmy złoty zegarek ze sklepu i wybiłyśmy szybę w wystawie, żeby znów uprzykrzyć życie Tytanom. Miałyśmy ochotę się z nimi odrobinę zabawić. Teraz stałyśmy tryumfalnie na środku ulicy, czekając na ich przybycie. Wokół nas leżały szczątki samochodów, które rozbiły się wokół nas. Nie było ofiar, ani żadnych ludzi.Wszyscy uciekli.
      Odwróciłam głowę i zobaczyłam postać w kapturze. Raven. Gdzieś na niebie usłyszałam ptaka, zapewne Bestię, a obok pojawiła się Gwiazdka. Planowali nas zdezorientować, ukrywając się, a dopiero później zaatakować. Ale z nami nie ma tak prosto. Jesteśmy profesjonalistkami, znamy wszystkie zagrania superbohaterów.
      - Wyłaźcie! - krzyknęła zniecierpliwiona Willow.
      Nagle trafiło ją od tyłu działo soniczne Cyborga. Wylądowała na masce samochodu. Od razu się podniosła, odgarnęła włosy z twarzy i ze wściekłością zdjęła katanę z pleców. Obróciłam się i zauważyłam Robina z kijem w ręce oraz Cyborga. Zza budynku wyłoniła się z Raven, a Gwiazdka i Bestia wylądowali w pobliżu. Uśmiechnęłam się zdecydowanie i położyłam ręce na biodrach. Willow podeszła do mnie z kataną w dłoni. Rozejrzałam się po ich wściekłych i złych twarzach. Nic dziwnego- każdego prędzej czy później męczy zabawa w kotka i myszkę. Zatrzymałam wzrok na jego twarzy. Był nie tylko zdenerwowany, ale też zdawał się pytać, o co tu tak właściwie chodzi. Na pewno nie wiedział, kim jestem. Chciałam, by na razie tak pozostało. Może uda mi się załagodzić całą sprawę.
      - Kim jesteście? Dlaczego atakujecie miasto?! - Cyborg postanowił się odezwać, bo Robin nadal milczał. Wpatrywaliśmy się w siebie, nawzajem szukając odpowiedzi w naszych twarzach.
      - Nic ci do tego - Willow przejęła inicjatywę. - Mamy tylko ochotę się... zabawić.
      Uśmiechnęła się groźnie i ruszyła do ataku. Ocknęłam się i zaczęłam walczyć. Podbiegłam do Raven i opierający się jedną ręką o jej ramię przeskoczyłam nad głową. Wyciągnęłam z pasa wybuchowy dysk i rzuciłam go pod nogi Raven, zanim zdążyła się obrócić. Wybuch odepchnął ją na ścianę, a ja ruszyłam w stronę Gwiazdki.
      Willow walczyła z Bestią, który próbował unikać jej ciosów zadawanych mieczem. Ledwo mu się udawało. Cyborg podnosił Raven z ziemi, a Robin właśnie podbiegł do Bestii, by mu pomóc.
      Gwiazdka rzucała we mnie promieniami w powtarzającym się rytmie; lewa, prawa, lewa, prawa. Dzięki temu unikałam ich z łatwością. Wskoczyłam na dach zmiażdżonego samochodu, a dalej podskoczyłam do dziewczyny. Wisiała w powietrzu, ale to nie stanowiło przeszkody. Gdy już miałam ją przygnieść do ziemi, odepchnął mnie Robin i przeturlaliśmy się po ulicy. Próbowałam odepchnąć go nogami, ale przerzucił mnie przez głowę. Czułam jego oddech na twarzy. Spoglądaliśmy sobie ze wściekłością w oczy. Oboje zadawaliśmy ciosy, ale zawsze udało się nam przed ruchami przeciwnika obronić. Jakbyśmy czytali sobie nawzajem w myślach.
      - O co... ci... chodzi? - wydusił z siebie zdyszany. - Atakujesz nas, później mnie całujesz, jakbyśmy się znali, udajesz że nie istnieję, a teraz znów walczysz ze mną? Pogubiłem się!
      - Ja też - szepnęłam zmęczona.
      Próbowałam uderzyć go w twarz z półobrotu, ale podskoczył i wylądował za mną na rękach. Miałam ochotę się wycofać, ale musiałam choć trochę naprostować tę sprawę.
      Wyjęłam z pasa kolejny wybuchowy dysk i rzuciłam go Robinowi pod nogi. Wokół pojawiło się trochę dymu, ale nadal widziałam zarys jego sylwetki. Poruszał się w moją stronę. Czas zacząć grę na słowa.
      - Jesteś jak Batman, przyzwyczajony do ciemności - zaczęłam spokojnie. - Ale by być w tym dobry, nie wystarczy byś znał zasady.
      Usłyszałam, jak chce zaskoczyć mnie od tyłu. W porę przesunęłam się i chybił. Uśmiechnęłam się.. Był skoncentrowany, ale zauważyłam że próbuje wyczytać coś z mojej twarzy.
      - Czasami znajomość zasad to podstawa wygranej.
      Zamachnął się, ale znów odchyliłam głowę. Moja pewność wygranej wytrąciła go z równowagi. Zaczął robić bezsensowne ruchy; szybko i bez zastanowienia. A tutaj nie chodziło tylko o machanie rękoma, ale też o przemyślane decyzje. Jego chwila słabości dała mi przewagę. Szybko odepchnęłam go na ścianę najbliższego budynku, a on opadł na ziemię. Auć. Podeszłam do niego i podparłam się na kolanach. Uniosłam mu podbródek, żebym mogła spojrzeć mu w oczy.
      - Musisz się nauczyć, że życie nie będzie czekało, aż podniesiesz się po bolesnym upadku. Zaatakuje, gdy będziesz najsłabszy.
      Podniosłam drugą rękę do jego twarzy i odgarnęłam kosmyk czarnych włosów z czoła. Potem szybkim ruchem zdarłam mu maskę twarzy. Spojrzałam w jego duże, niebieskie i cierpiące oczy. Wyglądały zupełnie jak moje. Były takie same, jak dziewięć lat temu. Ze smutną miną odsunęłam się od niego.
      - Tylko, że ty już to wiesz, prawda Dick?
      Nie musiałam patrzeć mu w oczy, by zobaczyć że się zdziwił. Odwróciłam się i upuściłam jego maskę na ziemię. Zrobiłam kilka kroków do przodu i stanęłam.
      - Świat jest mały. Czasami ludzie myślą, że gdy uciekną i ukryją się za maską, to ich problemy znikną tak jak oni. Ale one z czasem wracają, tak jak ludzie, których kiedyś zostawili - opuściłam wzrok. Po policzku stoczyła mi się pojedyncza łza. Mimo że kierowałam te słowa do Dicka, to po części były o mnie samej.
       Podniósł się z ziemi, trzymając prawą rękę w uścisku. Słyszałam, jak opiera się o wrak samochodu i próbuje podejść, ale upada. Spojrzałam na niego.
      - W końcu upadamy po to, by się podnosić - zacytowałam Bruce'a. Słyszałam, gdy na pogrzebie naszych rodziców powiedział to do Dicka.
      Otworzył szerzej oczy. Próbował zrozumieć. Nie chciałam, by to się stało. Jeszcze nie teraz. Musiałam zachować pozory przestępcy. Cofnęłam się i zniknęłam za samochodami. Willow także to zrobiła. Odbiegłyśmy jak najdalej od Tytanów. Poczułam, jak do oczu napływają mi łzy. Nie! Ja nie płaczę. Bądź silna, do cholery!
      Nadal biegłam, jak najszybciej tylko mogłam. Nie potrafiłam znieść myśli, że go zraniłam. Jego cierpiące oczy tkwiły w mojej głowie i nie chciały zniknąć. Tak wiele dla mnie znaczył, a ja byłam tak głupia. Znów pozwoliłam ponieść się wściekłości, która zakorzeniona w mojej psychice przejmowała kontrolę. To wszystko było dla mnie tak wielkim wstrząsem, że w ciągu jednej chwili zaczęłam zaprzeczać wszystkim "wartościom"  których mnie nauczono. Nie wolno mieś litości, nie wolno ufać, ludzie nigdy już ci nie pomogą. Cały czas słyszałam te słowa. Mimo to, znów obudziła się we mnie nadzieja, że może być dobrze. Jakby kiedykolwiek tak było.     

______________________________

Witam, znów się czepiam ^^
Dlaczego kurczę, nikt nie daje komentarzy? ( Moja najka się tu nie liczy, bo i tak wiem, które są od niej ;D ) Czy ja już wszystko piszę idealnie, co jest NIEMOŻLIWE, bo nauczycielka od polskiego nadal czepia się moich wypracowań? Dawać mi tu ostre opinie, jestem otwarta na propozycje. Jeśli macie jakieś pomysły, to śmiało, pisać. Mówię jeszcze raz: komentarze można dodać Anonimowo, nie trzeba mieć konta na bloggerze. 
Jeśli ktoś z was ma jakieś zastrzeżenia, czegoś wam brakuje, coś zmienić, dodać czegoś więcej ( np. dialogów ), albo ktoś ma ciekawy pomysł na dodatkowe wątki, to PLIS, piszcie.  Możecie pisać w komentarzach, albo jeśli wolicie na mój adres e-mail : like.america@gmail.com
Jeśli ktoś zna jakąś stronkę, na którą można wrzucić link do mojego bloga, żeby więcej osób miało zajęty czas po szkole (^_^) to też pisać!   

PS. Będę się czepiać, póki nie pojawią się komentarze z propozycjami ^^